Przy zakupie pisuarów do floty toalet przenośnych na wynajem wszyscy patrzą najpierw na cenę zakupu. To jednak tylko widoczna część całkowitego kosztu posiadania (TCO, Total Cost of Ownership). Z biegiem lat dochodzą wymiany, dojazdy ekipy serwisowej, robocizna, kabiny wyłączone z wynajmu w szczycie sezonu i zapas części w magazynie. Przy setce kabin lub więcej te pozycje mogą przeważyć różnicę w cenie między dwoma produktami. Poniżej sposób, by je zsumować na własnych liczbach.
Z czego składa się koszt pisuaru na wynajem
Pełny obraz daje sześć pozycji: cena zakupu; jak często pisuar trzeba wymieniać przy intensywnym wynajmie; cena samego pisuaru na wymianę; dojazd ekipy na budowę lub imprezę; czas montera; utracony przychód, gdy kabina stoi wyłączona w sezonie. Siódma, mniejsza pozycja to zapas w magazynie. Porównanie wyłącznie po cenie przesuwa wynik w stronę najtańszej opcji – niezależnie od tego, czy jest ona tańsza w utrzymaniu.
Jak to policzyć: jeden wzór
Licz na jedno stanowisko (jeden pisuar w jednej kabinie) w planowanym horyzoncie H, w latach lub sezonach:
TCO = P + R × (P + V + L + D)
- P – cena zakupu jednego pisuaru.
- R – oczekiwana liczba wymian na stanowisko w okresie H. Weź ją z dziennika serwisowego: liczba pisuarów wymienionych w zeszłym roku podzielona przez liczbę zamontowanych i pomnożona przez H.
- V – część kosztu dojazdu serwisu przypadająca na wymianę. Jeśli wymiana odbywa się przy okazji zaplanowanego objazdu, V jest bliskie zera.
- L – robocizna: godziny na jedną wymianę razy stawka godzinowa.
- D – utracony przychód z wynajmu, jeśli wymiana wypada w sezonie; zero, jeśli robi się ją poza sezonem.
Wynik pomnóż przez liczbę stanowisk we flocie. Nawias C = P + V + L + D to koszt jednej wymiany. Droższa opcja opłaca się tylko wtedy, gdy oszczędza więcej wymian, niż wynosi jej dopłata podzielona przez C.
Przykład z obliczeniami
Poniższe liczby są wymyślone, by pokazać rachunek, i pasują do każdej waluty. Nie są to ceny ani wskaźniki awaryjności żadnego materiału czy produktu, w tym Pi-Pi.
Opcja A kosztuje P = 20, opcja B – P = 30. Część dojazdu V = 40, robocizna L = 0,5 h × 40 = 20, średni utracony wynajem na wymianę D = 40. Jedna wymiana kosztuje więc C = 120 dla A i C = 130 dla B.
- Według dziennika A wymieniano 0,5 raza na stanowisko w ciągu pięciu lat, B – 0,2 raza. TCO dla A = 20 + 0,5 × 120 = 80. TCO dla B = 30 + 0,2 × 130 = 56. Na 100 stanowisk: 8000 wobec 5600.
- Według dziennika częstotliwość wymian jest u obu taka sama, R = 0,3. TCO dla A = 20 + 0,3 × 120 = 56. TCO dla B = 30 + 0,3 × 130 = 69. Wygrywa tańsza opcja.
- Próg opłacalności. Różnica w cenie 10 podzielona przez koszt wymiany około 125 daje mniej więcej 0,08. Opcja B opłaca się tylko, jeśli w danym horyzoncie oszczędza co najmniej około 8 wymian na 100 stanowisk.
Wniosek nie brzmi ‘droższa opcja zawsze jest lepsza’. O wyniku decyduje R, a R pochodzi z Twojej własnej floty.
PP i LLDPE: co materiał zmienia we wzorze
Pisuary na wynajem jeżdżą z budowy na budowę i z imprezy na imprezę, zimują na otwartym placu i obrywają przy załadunku. W takich warunkach na R wpływają dwie właściwości materiału.
Mróz. Nienapełniony homopolimer polipropylenu (PP) ma temperaturę zeszklenia w okolicach 0 °C, a w jej pobliżu i poniżej udarność wyraźnie spada: uderzenie, które ciepła część wytrzyma, w zimnej może wywołać pęknięcie. Udarowe kopolimery PP zachowują na mrozie znacznie więcej udarności, więc ‘PP’ to nie jeden materiał. Liczy się gatunek podany w karcie technicznej Twojego dostawcy.
Słońce. Polipropylen jest chemicznie bardziej podatny na utlenianie pod wpływem promieniowania UV niż polietylen. W gotowym wyrobie stabilizatory UV i pigmenty mają jednak nie mniejsze znaczenie niż polimer bazowy – zapytaj dostawcę, co zawiera wyrób.
Pisuary Pi-Pi Standard i Standard Plus są wytwarzane metodą formowania rotacyjnego z LLDPE, który pozostaje elastyczny i odporny na uderzenia do −40 °C. Czy i o ile zmieni to R w Twojej flocie, zależy od częstotliwości przewozów, warunków przechowywania i klimatu w miejscach, gdzie stoją kabiny. Dlatego rachunek powinien opierać się na dzienniku serwisowym, a nie na czyimkolwiek folderze.
Przestoje w szczycie sezonu
Wymiana w marcu, przed otwarciem sezonu, to zwykła konserwacja. Ta sama wymiana w lipcu, w szczycie sezonu festiwali i budów, może kosztować dni wynajmu tej kabiny – zależnie od obłożenia floty. To jest D we wzorze i powód, by w dzienniku zapisywać nie tylko, ile było wymian, ale też kiedy.
Zapas w magazynie
Wypożyczalnia trzyma zapasowe pisuary w magazynie. Im niższe R, tym wolniej schodzi zapas i tym mniej pieniędzy leży na półce. Rzadko jest to największa pozycja, ale przy dużej flocie warto dopisać ją do rachunku.
Wolumen i ceny projektowe
Dla flot na wynajem Pi-Pi podaje ceny hurtowe i projektowe na zapytanie – zobacz warunki dla firm i sektora publicznego. Wstaw otrzymaną cenę do wzoru jako P, a porównanie oprze się na prawdziwych liczbach.
Kiedy najtańsza opcja ma sens
W krótkich, jednorazowych projektach, po których pisuar idzie do kasacji po sezonie czy dwóch, H jest krótkie, a R bliskie zera. Wzór sprowadza się wtedy do TCO ≈ P i decyduje cena zakupu. Do takiego zastosowania Pi-Pi to więcej, niż potrzeba.
Podsumowanie
We flocie pracującej dłużej niż jeden sezon o różnicy w koszcie posiadania decyduje R, czyli liczba wymian, oraz koszt każdej z nich: pisuar, dojazd, robocizna i utracony wynajem. Ustal P, V, L i D według własnych stawek, weź R z dziennika serwisowego i porównaj. Aby sprawdzić materiał we własnych warunkach przed dużym zamówieniem, zamów próbkę Pi-Pi: przy zamówieniu hurtowym koszt próbki jest odliczany od oferty.
